Posts Tagged ‘Eten’

Het laatste avondmaal


2011
02.07

markt marrakech

Aan de scheurkalender van 2010 hangen nog slechts twee velletjes. De maag is uitgerekt. Het kerstweekend laat zijn sporen na. In de projectruimte een man of veertig. Ze leggen een flinke bodem voor de nieuwjaarsbubbels van de dag van morgen. Het is duidelijk welk voornemen voor 2011 iedereen op zijn lijstje zetten kan.

In mijn eigen kerstweekend verloor menig boer nog een beest uit de stal en werd de zee wat ruimer voor de vissen die bleven. Nu worden de bambi’s in het woud beschermd door een diepe sloot soep, een stoere rij champignons en als je denkt alle hindernissen al gehad te hebben een explosief toetje toe.

Met een lepel in de soep en een neus in de warme dampen trekt men in de verhalen aan tafel naar de houten bankjes van een sauna. Met Ullrich zwetend in een kraakpand of Pelle bijna dood op straat na een nakende botsing met een naderende auto na een bezoek in het Noorden aan zo’n heet houten kot. In Lapland prijken sinds die dag nieuwe borden voor overstekend wild. Geen gewei meer in het midden van een rode waarschuwingrand, maar de kale bol van Pelle met daarbij de kreet: ‘Päs öp!’

Op ons bord prijkt na de soep een Overvechtse gele flat aan aardappels met kaas. Geflankeerd door die stoere champignons, beschermers van het vlees. Zelfs met vijf grote mannenmonden en met Marjoke erbij de creativiteit van een vrouw van stand moeten we ons voor het geheel slopen van deze muur toch gewonnen geven.

De wetenschap wat nog komen gaat. Uit de Allerhande een knallend slot. Gevuld met cake en witte chocola. Slechts te ontmantelen door delicate mondjes. Vrouwenmagen met een plekje vrij. Na de Bom Blanche ploft de broek van zelfs de grootste eter tevreden en verzadigd open.

De lepels krijgen een likje van de tong, een liefkozend kopje en laten zich daarna gewillig baden in ecologisch sop. Voor zij die blijven resteert een laatste keuze: Film 1, film 2 of toch een vertrouwde duik in een warm eigen huis.

Het lot heeft moeite met beslissen dus ik ga voor optie 4. Ik treed toe tot de tipi in de tuin. De woorden rond het vuur worden gevangen in de blues. Ooh Klopvaart! Hallelujah! Kirsten schuift aan als eerste fan.

Om de stembanden voor wensen in het nieuwe jaar te sparen verlaten we om klokslag twaalf uiteindelijk toch de tent. In de projectruimte draait de projector een allerlaatste ronde. De film van 2010 is aan zijn end.

Dit verslag verscheen ook in De Klopper.

Doe maar gewoon…


2008
11.06

Doe maar gewoon…

Al die jaren verstopt en verdroomd in leven als student. Ik zo angstig voor het leven in werk. De sleur, een grote aftelbeurt, op naar het pensioen, alles zo gewoon. Doch wat is vrije tijd zonder geld, zonder een actieve (en niet geld verslindende) hobby en mensjes (zij werken wel) om je heen?

Voor mij was werken geval ook in de maand oktober, maar een maand en een jaar (verjaarde op de 14e) gaan zo snel. Toen zo weliswaar geen tijd om te peinzen overdag, waardoor slapeloze doch droomvolle nachten op tijden dat ik zo zoetjes in mijn bedje lag. Nu is mijn hoofd een grote knetterpot, ook zo waar ik nu schrijf. Op drums staat vanaf heden Joppe Orri bij.

Bij stand leven. Die mensjes die het bezigen krijgen nu mijn respect. Niet doordat ze het met zo weinig geld moeten doen, maar met zo weinig werkende pret. Doch in dat werkeloze bestaan wen ik er maar al vast aan. Geen hap meer buiten de deur, thuis water uit de kraan en één solistisch recycled theezakje per dag, uiteindelijk zonder kleur…

Het etentje met mijn tafeldame. Voorlopig de laatste voor lange tijd? Gezellig buitengewoon. Zij gewoon, nee natuurlijk mooi. Doch haar verleiden met een mossel bleek onmogelijk, voor haar zo ongewoon. Daarom nog altijd single & werkloos, gewoon.

Sambal bij?


2008
10.31

Sambal bij?

Gisteren nog weggeplamuurd met een dikke laag knoflooksaus op mijn broodjes Falafel. Roodwitte mix, mild van smaak. Een mond en maag zonder klagenswaardige meldingen.

Vandaag het exit-gesprek: Vlammend. Geen lucifer nodig om de boel te ontsteken. Een wc-pottend achterlatend die niet zou mistaan in een IJslands zwavellandschap. Daar al genoeg foto’s van geschoten, dus we laten het deze keer bij een plaatje van de aanstichter van het leed.