Archive for the ‘south-africa’ Category

We gaan weer naar huis!


2010
07.01

Port Elizabeth

Vrijdag gaat het gebeuren. Onze jongens komen thuis. Een leed, niet te vermijden. Een tegenstander, ongekend. Weerspiegeling van Bert’s haren op de jus van de ploeg. In een land waar veel zwart is bleek dat grijs vaak genoeg. Doch wat heb je aan grijs als je alle kleuren van de regenboog ontmoet. Dansend op het groen, langs de lijn en tot huisnummer laatst van de straat. Het is een pijnlijk beeld, maar te voorzien was het wel.

Het speelde de nodige potjes. Onderkoeld, maar rollend met gemak. Naar weer een volgende ronde en ook stad. Mijn hoofd langzaam gekneed tot een Jabulani van plastic, bloed en vlees. In PE verlies ik de controle. Geef ik het uit eigen hand. Het kwik van het balbezit stijgt naar temperaturen die ze zelfs in de tropen slechts zelden zien. Ik zwabber voordat ik buig voor de ware kampioen. Een bekende op een groot toernooi. Heimwee is de naam.

Niet dat ik verlang naar Greg of Demy weer op een trainingsveld te Amsterdam. Op jacht naar kampioenenbalmiljoenen en het prakje van moeder de vrouw. Ik verlang naar de stad waar het toneel zich voltrekt. Een zesnullenstad waar ik iedere bewoner een seconde mocht ervaren. Strandzandkorrels tussen mijn tenen. Zwembaddruppels in mijn oor. Zoete herinneringen aan het theater van morgen. Niet alleen dankzij buurmannen Coca Cola en Cadbury chocola.

In het stadion van mijn herinnering bouw ik morgen een extra ring. Zodat ik het in de schittering van mijn afwezigheid ook van ver nog kan zien. Een gesuikerde laag in mijn geheugen. Vol zoete wraak en goals van marsepein. Gevuld met deeg voor stevigheid en voor de vetheid room.

Terug naar start. Verlaat mijn werkplek zonder te betalen voor dat gemiste uur. Laat het toernooi nu echt beginnen! Een gouden rand om Oranje die zich ontwikkelt uit de wikkel van Cadbury’s chocola. Voor Brazilie rest slechts een zero. Niet eens die van Coca Cola.

Ik ben er geweest!


2009
01.29

Port St Johns

Een bericht van eerder deze week. Herinneringen aan die baie lekkere tijd in Suid-Afrika. Doch ook het besef dat de dood immer op de loer ligt. Nu kan ik nog altijd zeggen dat ik in Port-St. Johns ben geweest, maar ik had er ook daadwerkelijk kunnen blijven. En dan bedoel ik niet vrijwillig!

In de Zuid-Afrikaanse badplaats Port St. Johns is gisteren een strandwacht om het leven gekomen toen hij werd aangevallen door een tijgerhaai. Er ontstond paniek op het strand omdat veel badgasten getuige waren van de gruwelijke dood van de 27-jarige Sikhanyiso Bagalizwe.

Doodgebeten
Een collega zag de aanval gebeuren en ging met een reddingsbootje naar de plek. Hij kwam echter te laat, want de haai had al een hand van het slachtoffer afgebeten en een groot stuk uit zijn onderlichaam. “Hij was al dood. Ik zag niets meer dan rood vlees en bloed op zijn lichaam”, vertelde zijn geschokte collega.

Tijgerhaai
Het is al de tweede keer in twee jaar tijd dat een strandwachter sterft na een aanval van een haai. De tijgerhaai is een van de gevaarlijkste haaiensoorten. Toch zijn aanvallen op mensen eerder zeldzaam. Tot twee jaar geleden waren in Port St. Johns zelfs nog nooit incidenten geregistreerd waarbij een haai een mens dodelijk verwondde.

Ik heb in die dagen dat ik er was overigens ook helemaal geen strandwachter gezien, dus ik betwijfel of het dodenaantal van slechts twee een juiste is. Overigens wel een mooie manier om dood te gaan. Staat naast het vallen en verdrinken in een waterval bovenaan mijn wensenlijstje. Helaas wordt het in het beste geval maar één van de twee opties. Doch hopelijk wel met de nodige Afrikaanse vertraging.

Old colleagues never die…


2008
10.18

Oude collega’s @ BDT

Ik was mijn harde schijf aan het opschonen en kwam toen deze mooie kiek tegen. Blijkt eens te meer dat het vak Digitale Creatie toch zijn nut had tijdens mijn stage in Zuid-Afrika. Mijn collega’s en ikzelf digitaal vereeuwigd in de kleuren van Bafana Bafana!

Natuurlijk veel gescoord met, maar ook bij collega’s.

Oh ja, in het eggie zien/zagen ze er zo uit.

Biertje


2008
02.24

namibia

Windhoek. Het is niet alleen de hoofdstad van Namibie en een van de hoofdlocaties in Tirza van Arnon Grunberg. Het is buiten dat ook nog eens een lekker biertje. Twee jaar geleden tijdens een vakantie in Zuidelijk Afrika wijst de reisleidster voor het eerst naar haar. “Van Castle (Zuid-Afrikaans bier) krijg ik de volgende dag hoofdpijn, maar van Windhoek wil ik de dag erna alleen maar meer”. Ik ben op slag verkocht.

Door het procentje minder in het alcoholpercentage (4% slechts) glijdt ze makkelijk de keel in. Dat ze goudgeel is, neem ik maar aan, want ze zit in de fles of glijdt door mijn slokdarm. Je drinkt haar ook uit de fles. Een tap kennen ze in Zuidelijk Afrika niet. Overschenken naar een glas? Nee, de fles is haar thuis.

Haar donkergroene etiket en dito fles doen de blonde Deense Carlsberg vermoeden als je haar bij de slijter ontwaart. Van dichtbij is er echter de herkenning. Het maakt haar zo mooi en mysterieus. Ze smaakt als een Grolsch, maar met de zon op je bol en giraffen en olifanten aan de horizon is ze alles wat je in een mooie vrouw lekker biertje zoekt.

Ik ontmoet haar nog één keer in een winkeltje aan de Oudegracht in Utrecht. Verstopt tussen een klas Belgische meiden. Voor twee euro de fles ben ik weer even met haar samen. We halen oude herinneringen op, het is ouderwets gezellig. Voorlopig de laatste keer, want ze is weer thuis. Windhoek.