Archive for the ‘music’ Category

Pappie Lips


2012
07.18

Pappie Lips

Een naam van een rapper, een DJ, een act. Een act die ik binnenkort op zal voeren: manager van een project. Houdt deze Pappie kraantje in bedwang met behulp van mattie Luier. Een project met multi-culti trekjes. Zijn bruin-geel-witte productie belandt iedere dag samen met Luier in de emmer.

Doch het hoofdpodium is het streven, want de emmer staat backstage. Geef ik het project een duwtje naar voren. Houd ik hem staande als het moet. Brabbelt ie wat onsamenhangends, dan timmer ik het dicht met een beat en op de achtergrond een koor.

Een koor met een varia aan stemmen. Hoog, laag, bitterzoet. Zo’n project zagen ze niet eerder. Dankzij gewiekste marketing vergeten dat het project niet meer is dan een cover uit Pappie’s hoge hoed.

Een project dat geen naam mag hebben die een ieder snel vergeet. Zulu, Eljiro Conjo (kort weg EC) of Apoca moet het worden. Een artiestennaam die het gros van zijn concullega’s direct verbleekt. Mochten ze donkere dreads hebben, dan zijn die straks blonder dan de lokken van Pappie Lips.

Zoals een groot artiest betaamt neemt het project het met de klok niet te nauw. Staat ie voor de 5e in de agenda, maar hij kijkt wel wat ie doet. De fans niet te snel pleasen. Pas komen als echt iedereen op je wacht. Regel ik in het voorprogramma een ouderwetse Crööner. Rondt Marco Borsato het met één nummertje af. Trek allen een gepast blousje aan, want Marco bekent dan kleur. Puff Daddy wilde eerst ook nog komen, maar werd na zijn naamsverandering verplicht geschrapt.

Uiteindelijk is het project echter vrij om te kiezen. Zegt Pappie tegen een carriere als voetballer echt geen nee. Bereid ik hem al vroeg voor op de belangrijkste zaken van het voetballeven. Gooien we dartpijltjes naar de kinders, steken we vuurwerk af in bad en mocht ie op school goede cijfers halen dan vieren we dat met zijn sixpack en borstkas ontbloot.

Laat Evert ten Napel maar alvast warm draaien. We zijn er toch al ingetuimd. Voor de laatste keer zijn bingo. Met recht een passend slot. ‘En daar komen ze weer! Goeie genade! Een oorkaan van geluid! Comedy Capers-achtige taferelen. Dat kan er ook nog wel bij! Menneke, menneke. Als een duveltje uit een doosje. Die dekselse…’

‘Het zal nog lang onrustig blijven in huize Lips.’

Moeten mannen met baarden zijn…


2009
10.05

Thomas Dybdahl

Het laten groeien van een baard. Voor velen een bron van creativiteit. Het prikt. Het kriebelt. Leidraad tot wat moois. Voor mij slechts kriebels op mijn kin. Kriebels op mijn wang. Doch met mijn gelaat weer glad blijft ook mijn blog nog kaal. Geen zwarte draden die uit mijn toetsenbord schieten. Schrijven wil even niet. Alsof de grote drie die nog moet komen, toch al is gearriveerd.

De kadans van mijn werk, slechts doorbroken door het ritme van muziek. Muziek van mannen met baarden. Mannen met namen: Thomas, Patrick, Kjartan en soms ook Mauro. Mannen die zingen. Met in hun handen een gitaar of onder hun vingers glanzende toetsen wit en zwart. Ze kleuren mijn leven en vullen nu op mijn blog het lege gat.

De koning is dood, lange leve de koning!


2009
06.26

De Michael Jacksons

Over jeugdhelden gesproken. Ze komen. Ze gaan. Doch zo veel liever er eentje verpieterend achter de ovens, dan er eentje in. Al zal Wacko Jacko, extravert als hij was wel voor een begrafenis zijn gegaan. Uitsluitsel van een huid verbrand en donker wederom. Alsnog een plekje op de Neverland Ranch. Een plekje voor hemzelf. In een potsierlijk graf, met daarop een knoepert van een steen en natuurlijk Bubbles mee (leeft die trouwens nog? Zo niet, doe dan Macaulay Culkin maar).

Ik baal diep in de nacht des te dubbel. Niet dat ik kaarten had voor een der concerten over het Kanaal. Ging immers al 21 jaar gelee. Hangend in de toenmallige hekken van de Kuip. Destijds ook al zo onbehangen bij een Feyenoord zonder succes van enig soort. Ik toen 8, Michael 29. Ik nu 29, Michael nooit meer.

Balen in tweevoud. Vanwege een shirt van Belgische makelij. Een maat te groot. Zoals vele van Michael’s neuzen. Dat wilde ik niet, zoals Michael zijn neuzen niet blieven kon. Had ik het toch maar wel gedaan. Had ik het shirt maar geaccepteerd zoals het was. Dan ging Michael morgen nog voorop in de strijd. Klopte mijn hart dubbel voor ons allebei.

Wat nu rest is een operatie. Een achterafje op het net. Doch de echte Michael krijg ik er niet meer mee terug, slechts vijf Michaels in alle soorten en maten (de ironie) op een shirt.

Doei Michael! Vergeet niet onderweg naar boven een wandelinkje op de maan te maken. Je weet hoe het moet. ;-)

Carnaval, ik moet er dan toch aan geloven!


2009
02.18

Carnaval!

Geboren te Eindhoven had ik eigenlijk al dikwijls in het kwadraat dronken moeten hossen in de februarimaanden. In de beginnen van morgens in Aupings van vreemde vrouwen moeten belanden. Doch dit jaar zal het toch echt gebeuren. Geboorteplaats Eindhoven wordt het echter niet, maar Etten-Leur. Of zoals wij carnavalsvierders het dan noemen: Stijlorenrijk (Etten) en ‘t Zwaajgat (Leur).

Het waarom van deze eenmalige actie? Een staat van vroegere dronkenschap zo lijkt. Met mijn zatte kop een liedje opgenomen en uitverkoren als beste. Zo gewoon bij iedere competitie waaraan ik deel mag nemen. Het nummer gebrand op cd en optredens volop gebrand in mijn agenda. Ik geef vanaf dit weekend de burgerbrieven een kleine percentuele vertraging en zing uit volle borst: “We gaon op sjiek!”

Die Jinne toch (en Steef @ 5:06)