Archive for the ‘movie’ Category

The Cove


2010
05.05

The Cove's rode zee

Op mijn netvlies kleurt het water langzaam rood. In mijn hoofd speel ik de film alvast vooruit. Ik hoor de eerste tonen van een vrolijke deun. Kleine mannen die het lied aanheffen met hun handen op hun rug. Willy Wonka met een zoete en volstrekt logische verklaring voor het schouwspel dat we zien. Kinderogen, -hersenen en –magen worden verleid tot een slok, een hand en een duik in de gesuikerde zee die voor ze open ligt.

Zo mierzoet is het niet. Deze Japanse mieren steken en twee geslaagde verfilmingen van Sjakie en de Chocoladefabriek vinden ze wel genoeg. Gewapend met een handycam filmen ze de filmers van hun kwaad. Alsof twee maal non-fictie fictie is en ze daardoor zuivert van alle blaam.

Daarvoor is de bewijslast te omvattend. Een Bloedvlek die net zo veel vaten lekt als zijn grote broer Olievlek bij Louisiana nu. Een laatste levenszucht van een dolfijn die de schreeuw van een verwarde Jood op de Dam met reuzenpassen overschrijdt. Onnatuurlijk zijn de kartonnen rotsen die de makers van The Cove gebruiken om de camera’s te verhullen met welke men wil onthullen, maar vooral de pokerfaces die de daders van het bloedbad opzetten van het begin tot aan het eind.

Alsof ze zo naïef zijn om te denken dat het leven van een dolfijn zich als een kakkerlak verspreidt. Je doodt er één voor een nieuw exemplaar of vier, drie of twee. Doch het enige wat in die mate groeien zal is de aversie tegen de plannen van Japan. Zodat ik straks niet alleen het beeld van een dolfijn vergeten zal, maar ook dat van een aardig medemens, komend van ver, met een camera.

The Cove

Dit artikel is ook te lezen ook op http://basleurs.wordpress.com/

Een linkse directe voor Stallone


2010
03.05

Rambo in Lego

Morgen is de grote dag. Een bundel neemt plaats in de ring. In de hoek tegenover hem zit ik. Op een krukje, te klein. Ik kan mijn benen niet strekken. Eigenlijk niet zo fijn. Een bundel met meer spierminuten dan ik in een maand gebruiken kan. Toch verschijnt er een glimlach op het gezicht van mij en niet van hem. Ik zal namelijk overwinnen. Lachen zal hij nimmer. Zo is genetisch bepaald. Een kantje scheef trekken wil nog wel lukken, maar de volle glundering, zoals bijvoorbeeld Heath Ledger’s Joker, heeft hij nooit behaald.

Hij verkreeg wel een Oscar met zijn biceps. In zijn ogen iets wat weg had van een lach. Hij had zich niet zonder reden op aarde laten storten. Apollo met de glorie van de laatste 5 minuten van de film, Sly toch minimaal de glorie van een gehele dag.

Het behalen van de Oscar was het begin van het eind. De film ter lofzang werd een treurig spel. Vele nummers volgden, maar het enige wat bleef staan was de acteur zelf. Totdat de nummers vergeten werden en hij met Rambo terug ging naar zijn roots. In die jungle werden de goedkopere Aziatische bundels met zoveel kracht de nek omgedraaid dat ik niet anders kon. Wat een talent! Uit bewondering viel mijn bek dusdanig open dat ‘t een voorbij vliegende pelikaan noopte mij te vragen: Ken ik jou niet ergens van?

Ophouden ging niet meer. Aan mijn verzameldrift kwam een eind. Met een onafgebroken lachsalvo schoot ik het Birmese sprookje van Rambo uit.

Morgen om 22.00 op RTL 5: Rambo!

The ride’s over


2009
09.15

Bodhi is niet meer

Bodhi is niet meer. Verzwolgen door een laatste golf die K. heet.

Adios amigos aan:

- De strijd tussen noord en zuid
- De ordinaire danspasjes
- De presidentiele veroveringen

& Donnie Darko

Nobody puts Baby in a corner, but the grim reaper sad enough had no mercy with Johnny.

Adios Patrick!

Tijd om Point Break weer eens te laten roeleren op mijn scherm.

There’s something about Mary


2009
07.23

Vlees in een hoorntje

Hartige herinneringen aan een komische klassieker. Ooh, wat ben ik toch sentimenteel de laatste tijd.