LipGloss

Morgen is de grote dag. Een bundel neemt plaats in de ring. In de hoek tegenover hem zit ik. Op een krukje, te klein. Ik kan mijn benen niet strekken. Eigenlijk niet zo fijn. Een bundel met meer spierminuten die ik in een maand gebruiken kan. Toch verschijnt er een glimlach op het gezicht van mij en niet van hem. Ik zal namelijk overwinnen. Lachen zal hij nimmer. Zo is genetisch bepaald. Een kantje scheef trekken wil nog wel lukken, maar de volle glundering, zoals bijvoorbeeld Heath Ledger’s Joker, heeft hij nooit behaald.

Hij verkreeg wel een Oscar met zijn biceps. In zijn ogen iets wat weg had van een lach. Hij had zich niet zonder reden op aarde laten storten. Apollo met de glorie van de laatste 5 minuten van de film, Sly toch minimaal de glorie van een gehele dag.

Het behalen van de Oscar was het begin van het eind. De film ter lofzang werd een treurig spel. Vele nummers volgden, maar het enige wat bleef staan was de acteur zelf. Totdat de nummers vergeten werden en hij met Rambo terug ging naar zijn roots. In die jungle werden de goedkopere Aziatische bundels met zoveel kracht de nek omgedraaid dat ik niet anders kon. Wat een talent! Uit bewondering viel mijn bek dusdanig open dat ‘t een voorbij vliegende pelikaan noopte mij te vragen: Ken ik jou niet ergens van?

Ophouden ging niet meer. Aan mijn verzameldrift kwam een eind. Met een onafgebroken lachsalvo schoot ik het Birmese sprookje van Rambo uit.

Morgen om 22.00 op RTL 5: Rambo!