Vrijdag gaat het gebeuren. Onze jongens komen thuis. Een leed, niet te vermijden. Een tegenstander, ongekend. Weerspiegeling van Bert’s haren op de jus van de ploeg. In een land waar veel zwart is bleek dat grijs vaak genoeg. Doch wat heb je aan grijs als je alle kleuren van de regenboog ontmoet. Dansend op het groen, langs de lijn en tot huisnummer laatst van de straat. Het is een pijnlijk beeld, maar te voorzien was het wel.

Het speelde de nodige potjes. Onderkoeld, maar rollend met gemak. Naar weer een volgende ronde en ook stad. Mijn hoofd langzaam gekneed tot een Jabulani van plastic, bloed en vlees. In PE verlies ik de controle. Geef ik het uit eigen hand. Het kwik van het balbezit stijgt naar temperaturen die ze zelfs in de tropen slechts zelden zien. Ik zwabber voordat ik buig voor de ware kampioen. Een bekende op een groot toernooi. Heimwee is de naam.

Niet dat ik verlang naar Greg of Demy weer op een trainingsveld te Amsterdam. Op jacht naar kampioenenbalmiljoenen en het prakje van moeder de vrouw. Ik verlang naar de stad waar het toneel zich voltrekt. Een zesnullenstad waar ik iedere bewoner een seconde mocht ervaren. Strandzandkorrels tussen mijn tenen. Zwembaddruppels in mijn oor. Zoete herinneringen aan het theater van morgen. Niet alleen dankzij buurmannen Coca Cola en Cadbury chocola.

In het stadion van mijn herinnering bouw ik morgen een extra ring. Zodat ik het in de schittering van mijn afwezigheid ook van ver nog kan zien. Een gesuikerde laag in mijn geheugen. Vol zoete wraak en goals van marsepein. Gevuld met deeg voor stevigheid en voor de vetheid room.

Terug naar start. Verlaat mijn werkplek zonder te betalen voor dat gemiste uur. Laat het toernooi nu echt beginnen! Een gouden rand om Oranje die zich ontwikkelt uit de wikkel van Cadbury’s chocola. Voor Brazilie rest slechts een zero. Niet eens die van Coca Cola.

Amsterdam. Negen dagen lang. Te bewonderen in geur en kleur. 4D als het ware en daarmee Oscarmisser Avatar één dimensie voorbij. Doch voordat een ieder het geroken heeft en de records van Avatar zijn verbroken, is de lucht al weer geklaard. Is er een pot gevonden waar geld uit kan en vuilnis in. Zodat we weer terug bij af zijn bij een plat en schoon Amsterdam(s):

Oh sapperdejosia, saperdiejee jee jee hollady joo!

Op mijn netvlies kleurt het water langzaam rood. In mijn hoofd speel ik de film alvast vooruit. Ik hoor de eerste tonen van een vrolijke deun. Kleine mannen die het lied aanheffen met hun handen op hun rug. Willy Wonka met een zoete en volstrekt logische verklaring voor het schouwspel dat we zien. Kinderogen, -hersenen en –magen worden verleid tot een slok, een hand en een duik in de gesuikerde zee die voor ze open ligt.

Zo mierzoet is het niet. Deze Japanse mieren steken en twee geslaagde verfilmingen van Sjakie en de Chocoladefabriek vinden ze wel genoeg. Gewapend met een handycam filmen ze de filmers van hun kwaad. Alsof twee maal non-fictie fictie is en ze daardoor zuivert van alle blaam.

Daarvoor is de bewijslast te omvattend. Een Bloedvlek die net zo veel vaten lekt als zijn grote broer Olievlek bij Louisiana nu. Een laatste levenszucht van een dolfijn die de schreeuw van een verwarde Jood op de Dam met reuzenpassen overschrijdt. Onnatuurlijk zijn de kartonnen rotsen die de makers van The Cove gebruiken om de camera’s te verhullen met welke men wil onthullen, maar vooral de pokerfaces die de daders van het bloedbad opzetten van het begin tot aan het eind.

Alsof ze zo naïef zijn om te denken dat het leven van een dolfijn zich als een kakkerlak verspreidt. Je doodt er één voor een nieuw exemplaar of vier, drie of twee. Doch het enige wat in die mate groeien zal is de aversie tegen de plannen van Japan. Zodat ik straks niet alleen het beeld van een dolfijn vergeten zal, maar ook dat van een aardig medemens, komend van ver, met een camera.

The Cove

Dit artikel is ook te lezen ook op http://basleurs.wordpress.com/

Jaren geleden kwamen ze in vrede. Ze deden het werk wat wij niet wilden doen. Ze dronken thee groener dan de melange van de Britten. Lekkerder bovendien. Achterlijk als wij waren hadden we er pas jaren later notie van. De tweede lichting Marokkanen had reeds een pen gevonden en gaf zichzelf een rol op papier. Om zo te kunnen exceleren op tv en op het witte doek. Ze waren niet meer de ezels van vroeger en zaten er niet meer op. Ze rijden nu op scooters. Al staan de eigendomspapieren vaak op naam van Jan, Piet of Klaas.

Voor wat hoort wat zou je kunnen zeggen. Onze theeboeren Douwe en Uni slaan vandaag de dag munt uit de thee die de hunne was. Zij krijgen als dank bij tijd de beschikking over een scooter of een tas.

Voor dat offer ben ik met louter een kopje thee niet tevreden. Theeleut ben ik zeker, maar door dat kruidige vocht knort mijn maag extra en schreeuwt om meer. Tijd dus om Marokko zelf te ontdekken. Om te achterhalen wat ze achterhouden. Welke Westerse verveling we kunnen vervangen door Marokkaanse eigenaardigheid.

Zo ben ik morgen niet alleen bepakt met een tas waarmee ik de Nederlandse monotonie goed kan dragen, maar ook een met zak waarmee ik de Arabische originaliteit (lees: ezel of kameel) vangen kan. Zodat ik me half april weer fris en onbevooroordeeld door het Nederlandse landschap laat leiden.

Morgen is de grote dag. Een bundel neemt plaats in de ring. In de hoek tegenover hem zit ik. Op een krukje, te klein. Ik kan mijn benen niet strekken. Eigenlijk niet zo fijn. Een bundel met meer spierminuten die ik in een maand gebruiken kan. Toch verschijnt er een glimlach op het gezicht van mij en niet van hem. Ik zal namelijk overwinnen. Lachen zal hij nimmer. Zo is genetisch bepaald. Een kantje scheef trekken wil nog wel lukken, maar de volle glundering, zoals bijvoorbeeld Heath Ledger’s Joker, heeft hij nooit behaald.

Hij verkreeg wel een Oscar met zijn biceps. In zijn ogen iets wat weg had van een lach. Hij had zich niet zonder reden op aarde laten storten. Apollo met de glorie van de laatste 5 minuten van de film, Sly toch minimaal de glorie van een gehele dag.

Het behalen van de Oscar was het begin van het eind. De film ter lofzang werd een treurig spel. Vele nummers volgden, maar het enige wat bleef staan was de acteur zelf. Totdat de nummers vergeten werden en hij met Rambo terug ging naar zijn roots. In die jungle werden de goedkopere Aziatische bundels met zoveel kracht de nek omgedraaid dat ik niet anders kon. Wat een talent! Uit bewondering viel mijn bek dusdanig open dat ‘t een voorbij vliegende pelikaan noopte mij te vragen: Ken ik jou niet ergens van?

Ophouden ging niet meer. Aan mijn verzameldrift kwam een eind. Met een onafgebroken lachsalvo schoot ik het Birmese sprookje van Rambo uit.

Morgen om 22.00 op RTL 5: Rambo!

Sowieso weer tijd voor iets. Doch niet onder mijn tags schermjongen, surfboy of lief. Ik heb mijn plaats elders gevonden. In Zuilen welteverstaan. Op de hoek van een straat. De straat van een zoon van een Duifje. De straat van een voormalig minister van Landbouw, Nijverheid en Handel. Een minister ver onder de Balkenendenorm. Hij was slechts een stuiver waard.

Ik verknip mijn verleden als digitale guru en zet mijn schaar nu in ‘t haar van een ander. Zodat mijn blonde lokken immer de langste zijn. Mijn eigen haren hebben een vrijbrief tot continue groei. Slecht sporadisch zeg ik: ‘Ho!’ Dan mag het mes erin. We maken er gelijk een kinki middag van.

Als kapper heb ik nu eindelijk alles onder controle. Ik ben mezelf de baas. Immer aanwezig. Zelfs bij een afwezigheid die schittert. Nooit wordt de gedachte aan mij door mijn kapsters afgekapt. Ze openen en sluiten met Jinne in het hoofd. Ze hebben de sleutel tot mijn hart. De liefde is wederzijds.

Ze zijn de reden dat ik er weer ben.

Niet dat ik mijn frisse wens reeds vervuld zag worden en jullie nu dankzij mij zo bibberen van de kou, want Simons (Van Dale) says:

1fris bn, bw; -ser, -t 1 zonder een spoor van verval of bederf; (van kleuren) helder 2 jong, nieuw: met ~se moed 3 zuiver en opwekkend; aangenaam koel: in de ~se lucht 4 kouder dan men zou verwachten

Zaterdag jongstleden. Me voor het eerst in mijn leven in een smoking gehezen. Ik ben er zowaar niet ontevreden mee.

Het laten groeien van een baard. Voor velen een bron van creativiteit. Het prikt. Het kriebelt. Leidraad tot wat moois. Voor mij slechts kriebels op mijn kin. Kriebels op mijn wang. Doch met mijn gelaat weer glad blijft ook mijn blog nog kaal. Geen zwarte draden die uit mijn toetsenbord schieten. Schrijven wil even niet. Alsof de grote drie die nog moet komen, toch al is gearriveerd.

De kadans van mijn werk, slechts doorbroken door het ritme van muziek. Muziek van mannen met baarden. Mannen met namen: Thomas, Patrick, Kjartan en soms ook Mauro. Mannen die zingen. Met in hun handen een gitaar of onder hun vingers glanzende toetsen wit en zwart. Ze kleuren mijn leven en vullen nu op mijn blog het lege gat.

Bodhi is niet meer. Verzwolgen door een laatste golf die K. heet.

Adios amigos aan:

- De strijd tussen noord en zuid
- De ordinaire danspasjes
- De presidentiele veroveringen

& Donnie Darko

Nobody puts Baby in a corner, but the grim reaper sad enough had no mercy with Johnny.

Adios Patrick!

Tijd om Point Break weer eens te laten roeleren op mijn scherm.