Een koffer vol dagelijkse beslommeringen. Ik laat het achter op de campus, in de bus en in de trein.

Dag dove dwerg.
Dag vrouw met mannelijk uiterlijk. Jij die immer hard denkt en dus ook praat.
Dag jij met die rode neus. Al dronken voordat de dag begint.
Dag schilder.
Dag Joegoslaaf.
Dag grote vrouw gekleed in zwart.
Dag talentjes van PSV. Jullie breken helaas niet door.
Dag jongen met die pleister op het lelletje van je oor.
Dag Abdul look-a-like.
Dag Abdul.

Ik ben er even niet.

Ik pak mijn rugzak en bereid me voor op een rol die Vietnam (h)eet.

Zodat ik vanaf zondag iedere morgen zeggen kan: “Goodmorning Vietnam!”

Aan de scheurkalender van 2010 hangen nog slechts twee velletjes. De maag is uitgerekt. Het kerstweekend laat zijn sporen na. In de projectruimte een man of veertig. Ze leggen een flinke bodem voor de nieuwjaarsbubbels van de dag van morgen. Het is duidelijk welk voornemen voor 2011 iedereen op zijn lijstje zetten kan.

In mijn eigen kerstweekend verloor menig boer nog een beest uit de stal en werd de zee wat ruimer voor de vissen die bleven. Nu worden de bambi’s in het woud beschermd door een diepe sloot soep, een stoere rij champignons en als je denkt alle hindernissen al gehad te hebben een explosief toetje toe.

Met een lepel in de soep en een neus in de warme dampen trekt men in de verhalen aan tafel naar de houten bankjes van een sauna. Met Ullrich zwetend in een kraakpand of Pelle bijna dood op straat na een nakende botsing met een naderende auto na een bezoek in het Noorden aan zo’n heet houten kot. In Lapland prijken sinds die dag nieuwe borden voor overstekend wild. Geen gewei meer in het midden van een rode waarschuwingrand, maar de kale bol van Pelle met daarbij de kreet: ‘Päs öp!’

Op ons bord prijkt na de soep een Overvechtse gele flat aan aardappels met kaas. Geflankeerd door die stoere champignons, beschermers van het vlees. Zelfs met vijf grote mannenmonden en met Marjoke erbij de creativiteit van een vrouw van stand moeten we ons voor het geheel slopen van deze muur toch gewonnen geven.

De wetenschap wat nog komen gaat. Uit de Allerhande een knallend slot. Gevuld met cake en witte chocola. Slechts te ontmantelen door delicate mondjes. Vrouwenmagen met een plekje vrij. Na de Bom Blanche ploft de broek van zelfs de grootste eter tevreden en verzadigd open.

De lepels krijgen een likje van de tong, een liefkozend kopje en laten zich daarna gewillig baden in ecologisch sop. Voor zij die blijven resteert een laatste keuze: Film 1, film 2 of toch een vertrouwde duik in een warm eigen huis.

Het lot heeft moeite met beslissen dus ik ga voor optie 4. Ik treed toe tot de tipi in de tuin. De woorden rond het vuur worden gevangen in de blues. Ooh Klopvaart! Hallelujah! Kirsten schuift aan als eerste fan.

Om de stembanden voor wensen in het nieuwe jaar te sparen verlaten we om klokslag twaalf uiteindelijk toch de tent. In de projectruimte draait de projector een allerlaatste ronde. De film van 2010 is aan zijn end.

Dit verslag verscheen ook in De Klopper.

Het tuinhok. Een plek waar alleen stoere mannen, dobberend in zeeën van tijd, zich nog durfden te verschansen. Of in ieder geval hun hout. Daar kon immers wel een fikkie mee gestoken worden of beter zelfs: wat mee worden gebouwd. Een paar paaltjes werden een commune. Centraal wonen in het klein. Totdat het begon te kriebelen. Tijd om er wat aan te doen.

Handen werden aangeworven. Mails werden verstuurd. Het tuinhok werd opgeruimd, geverfd, gerold, behangen en gesaust. Harken, scharen en bezems; ze hangen als trofeeën aan de wand. Stoelen in de hoek, gestapeld of ontstapeld, ze zijn voorbereid op een groot publiek. Wat we nog missen zijn de kwasten, rollers en lege blikken verf. Helden van het laatste uur.

Op de openingsavond laat het modderpaadje nog sporen na van wat eens het tuinhok was. Echter het bruin dat we binnen zien, is het bruin van chocola. Het tuinhok verworden tot een plek die men slechts op sokken betreden mag. Een mondaine ligplaats met kopjes groene thee, meergranen biscuits en ’s winters een dekentje tot ver over de knie. Doch de sfeer is open. In gedachte is iedereen erbij. Ook voor flinke tankers is er een plek gereserveerd.

In de voorleesstoel zit de pater tabulatum paradiso, onze eigen Jan. Hij breekt een letter om er meer te laten volgen. Gerold over een tong gezoet door rozijnen en noten gevangen in een dikke laag cacao. Inspiratie uit drukwerk en boeken. Gevonden in de bieb, in geschenken, tussen het Onkruid of domweg op de plee.

Men leest voor. Men draagt voor. Men oreert, selecteert, doceert, consumeert, verzint, luistert, dicht. Een klik – verbinding - contact. Met boven. De plaatselijke tuinJan (Wolkers, red.) aan de lijn. Een onderbreking in zijn zoektocht naar zinnen, egels en torretjes in het wolkengras.

Verhalen kort, lang, mager, vet. Een garnaal met mayo. Een huis vol slappe thee. Woede van Rushdie en een gloed op ons gelaat door de dromen in ons hoofd. Tussen de bomen, in de bomen of van een boom als huurder in een huis. Al kan die boom de huur van het tuinhok wel vergeten: We hebben het potdomme net opgeruimd!

Opgeruimd en verruimd. Het tuinhok is geopend. Een avond is geslaagd. Het hart van de Klopvaart klopt weer zoals het moet. Geen noodoplossing. Geen bypass. Het heeft meer weg van een geheel nieuw exemplaar. Nu er goed en gezond van leven, zodat een nieuw doktersbezoek aan dokter Jan en zijn charmante assistenten niet meer hoeft.

Dit verslag verscheen ook in De Klopper.

Vrijdag gaat het gebeuren. Onze jongens komen thuis. Een leed, niet te vermijden. Een tegenstander, ongekend. Weerspiegeling van Bert’s haren op de jus van de ploeg. In een land waar veel zwart is bleek dat grijs vaak genoeg. Doch wat heb je aan grijs als je alle kleuren van de regenboog ontmoet. Dansend op het groen, langs de lijn en tot huisnummer laatst van de straat. Het is een pijnlijk beeld, maar te voorzien was het wel.

Het speelde de nodige potjes. Onderkoeld, maar rollend met gemak. Naar weer een volgende ronde en ook stad. Mijn hoofd langzaam gekneed tot een Jabulani van plastic, bloed en vlees. In PE verlies ik de controle. Geef ik het uit eigen hand. Het kwik van het balbezit stijgt naar temperaturen die ze zelfs in de tropen slechts zelden zien. Ik zwabber voordat ik buig voor de ware kampioen. Een bekende op een groot toernooi. Heimwee is de naam.

Niet dat ik verlang naar Greg of Demy weer op een trainingsveld te Amsterdam. Op jacht naar kampioenenbalmiljoenen en het prakje van moeder de vrouw. Ik verlang naar de stad waar het toneel zich voltrekt. Een zesnullenstad waar ik iedere bewoner een seconde mocht ervaren. Strandzandkorrels tussen mijn tenen. Zwembaddruppels in mijn oor. Zoete herinneringen aan het theater van morgen. Niet alleen dankzij buurmannen Coca Cola en Cadbury chocola.

In het stadion van mijn herinnering bouw ik morgen een extra ring. Zodat ik het in de schittering van mijn afwezigheid ook van ver nog kan zien. Een gesuikerde laag in mijn geheugen. Vol zoete wraak en goals van marsepein. Gevuld met deeg voor stevigheid en voor de vetheid room.

Terug naar start. Verlaat mijn werkplek zonder te betalen voor dat gemiste uur. Laat het toernooi nu echt beginnen! Een gouden rand om Oranje die zich ontwikkelt uit de wikkel van Cadbury’s chocola. Voor Brazilie rest slechts een zero. Niet eens die van Coca Cola.

Amsterdam. Negen dagen lang. Te bewonderen in geur en kleur. 4D als het ware en daarmee Oscarmisser Avatar één dimensie voorbij. Doch voordat een ieder het geroken heeft en de records van Avatar zijn verbroken, is de lucht al weer geklaard. Is er een pot gevonden waar geld uit kan en vuilnis in. Zodat we weer terug bij af zijn bij een plat en schoon Amsterdam(s):

Oh sapperdejosia, saperdiejee jee jee hollady joo!

Op mijn netvlies kleurt het water langzaam rood. In mijn hoofd speel ik de film alvast vooruit. Ik hoor de eerste tonen van een vrolijke deun. Kleine mannen die het lied aanheffen met hun handen op hun rug. Willy Wonka met een zoete en volstrekt logische verklaring voor het schouwspel dat we zien. Kinderogen, -hersenen en –magen worden verleid tot een slok, een hand en een duik in de gesuikerde zee die voor ze open ligt.

Zo mierzoet is het niet. Deze Japanse mieren steken en twee geslaagde verfilmingen van Sjakie en de Chocoladefabriek vinden ze wel genoeg. Gewapend met een handycam filmen ze de filmers van hun kwaad. Alsof twee maal non-fictie fictie is en ze daardoor zuivert van alle blaam.

Daarvoor is de bewijslast te omvattend. Een Bloedvlek die net zo veel vaten lekt als zijn grote broer Olievlek bij Louisiana nu. Een laatste levenszucht van een dolfijn die de schreeuw van een verwarde Jood op de Dam met reuzenpassen overschrijdt. Onnatuurlijk zijn de kartonnen rotsen die de makers van The Cove gebruiken om de camera’s te verhullen met welke men wil onthullen, maar vooral de pokerfaces die de daders van het bloedbad opzetten van het begin tot aan het eind.

Alsof ze zo naïef zijn om te denken dat het leven van een dolfijn zich als een kakkerlak verspreidt. Je doodt er één voor een nieuw exemplaar of vier, drie of twee. Doch het enige wat in die mate groeien zal is de aversie tegen de plannen van Japan. Zodat ik straks niet alleen het beeld van een dolfijn vergeten zal, maar ook dat van een aardig medemens, komend van ver, met een camera.

The Cove

Dit artikel is ook te lezen ook op http://basleurs.wordpress.com/

Jaren geleden kwamen ze in vrede. Ze deden het werk wat wij niet wilden doen. Ze dronken thee groener dan de melange van de Britten. Lekkerder bovendien. Achterlijk als wij waren hadden we er pas jaren later notie van. De tweede lichting Marokkanen had reeds een pen gevonden en gaf zichzelf een rol op papier. Om zo te kunnen exceleren op tv en op het witte doek. Ze waren niet meer de ezels van vroeger en zaten er niet meer op. Ze rijden nu op scooters. Al staan de eigendomspapieren vaak op naam van Jan, Piet of Klaas.

Voor wat hoort wat zou je kunnen zeggen. Onze theeboeren Douwe en Uni slaan vandaag de dag munt uit de thee die de hunne was. Zij krijgen als dank bij tijd de beschikking over een scooter of een tas.

Voor dat offer ben ik met louter een kopje thee niet tevreden. Theeleut ben ik zeker, maar door dat kruidige vocht knort mijn maag extra en schreeuwt om meer. Tijd dus om Marokko zelf te ontdekken. Om te achterhalen wat ze achterhouden. Welke Westerse verveling we kunnen vervangen door Marokkaanse eigenaardigheid.

Zo ben ik morgen niet alleen bepakt met een tas waarmee ik de Nederlandse monotonie goed kan dragen, maar ook een met zak waarmee ik de Arabische originaliteit (lees: ezel of kameel) vangen kan. Zodat ik me half april weer fris en onbevooroordeeld door het Nederlandse landschap laat leiden.

Morgen is de grote dag. Een bundel neemt plaats in de ring. In de hoek tegenover hem zit ik. Op een krukje, te klein. Ik kan mijn benen niet strekken. Eigenlijk niet zo fijn. Een bundel met meer spierminuten dan ik in een maand gebruiken kan. Toch verschijnt er een glimlach op het gezicht van mij en niet van hem. Ik zal namelijk overwinnen. Lachen zal hij nimmer. Zo is genetisch bepaald. Een kantje scheef trekken wil nog wel lukken, maar de volle glundering, zoals bijvoorbeeld Heath Ledger’s Joker, heeft hij nooit behaald.

Hij verkreeg wel een Oscar met zijn biceps. In zijn ogen iets wat weg had van een lach. Hij had zich niet zonder reden op aarde laten storten. Apollo met de glorie van de laatste 5 minuten van de film, Sly toch minimaal de glorie van een gehele dag.

Het behalen van de Oscar was het begin van het eind. De film ter lofzang werd een treurig spel. Vele nummers volgden, maar het enige wat bleef staan was de acteur zelf. Totdat de nummers vergeten werden en hij met Rambo terug ging naar zijn roots. In die jungle werden de goedkopere Aziatische bundels met zoveel kracht de nek omgedraaid dat ik niet anders kon. Wat een talent! Uit bewondering viel mijn bek dusdanig open dat ‘t een voorbij vliegende pelikaan noopte mij te vragen: Ken ik jou niet ergens van?

Ophouden ging niet meer. Aan mijn verzameldrift kwam een eind. Met een onafgebroken lachsalvo schoot ik het Birmese sprookje van Rambo uit.

Morgen om 22.00 op RTL 5: Rambo!

Sowieso weer tijd voor iets. Doch niet onder mijn tags schermjongen, surfboy of lief. Ik heb mijn plaats elders gevonden. In Zuilen welteverstaan. Op de hoek van een straat. De straat van een zoon van een Duifje. De straat van een voormalig minister van Landbouw, Nijverheid en Handel. Een minister ver onder de Balkenendenorm. Hij was slechts een stuiver waard.

Ik verknip mijn verleden als digitale guru en zet mijn schaar nu in ‘t haar van een ander. Zodat mijn blonde lokken immer de langste zijn. Mijn eigen haren hebben een vrijbrief tot continue groei. Slecht sporadisch zeg ik: ‘Ho!’ Dan mag het mes erin. We maken er gelijk een kinki middag van.

Als kapper heb ik nu eindelijk alles onder controle. Ik ben mezelf de baas. Immer aanwezig. Zelfs bij een afwezigheid die schittert. Nooit wordt de gedachte aan mij door mijn kapsters afgekapt. Ze openen en sluiten met Jinne in het hoofd. Ze hebben de sleutel tot mijn hart. De liefde is wederzijds.

Ze zijn de reden dat ik er weer ben.

Niet dat ik mijn frisse wens reeds vervuld zag worden en jullie nu dankzij mij zo bibberen van de kou, want Simons (Van Dale) says:

1fris bn, bw; -ser, -t 1 zonder een spoor van verval of bederf; (van kleuren) helder 2 jong, nieuw: met ~se moed 3 zuiver en opwekkend; aangenaam koel: in de ~se lucht 4 kouder dan men zou verwachten