Archive for January, 2009

Ik ben er geweest!


2009
01.29

Port St Johns

Een bericht van eerder deze week. Herinneringen aan die baie lekkere tijd in Suid-Afrika. Doch ook het besef dat de dood immer op de loer ligt. Nu kan ik nog altijd zeggen dat ik in Port-St. Johns ben geweest, maar ik had er ook daadwerkelijk kunnen blijven. En dan bedoel ik niet vrijwillig!

In de Zuid-Afrikaanse badplaats Port St. Johns is gisteren een strandwacht om het leven gekomen toen hij werd aangevallen door een tijgerhaai. Er ontstond paniek op het strand omdat veel badgasten getuige waren van de gruwelijke dood van de 27-jarige Sikhanyiso Bagalizwe.

Doodgebeten
Een collega zag de aanval gebeuren en ging met een reddingsbootje naar de plek. Hij kwam echter te laat, want de haai had al een hand van het slachtoffer afgebeten en een groot stuk uit zijn onderlichaam. “Hij was al dood. Ik zag niets meer dan rood vlees en bloed op zijn lichaam”, vertelde zijn geschokte collega.

Tijgerhaai
Het is al de tweede keer in twee jaar tijd dat een strandwachter sterft na een aanval van een haai. De tijgerhaai is een van de gevaarlijkste haaiensoorten. Toch zijn aanvallen op mensen eerder zeldzaam. Tot twee jaar geleden waren in Port St. Johns zelfs nog nooit incidenten geregistreerd waarbij een haai een mens dodelijk verwondde.

Ik heb in die dagen dat ik er was overigens ook helemaal geen strandwachter gezien, dus ik betwijfel of het dodenaantal van slechts twee een juiste is. Overigens wel een mooie manier om dood te gaan. Staat naast het vallen en verdrinken in een waterval bovenaan mijn wensenlijstje. Helaas wordt het in het beste geval maar één van de twee opties. Doch hopelijk wel met de nodige Afrikaanse vertraging.

Een blauwe maandag


2009
01.20

Blaauw maandag

“Dames en heren, we zijn er.” Het klinkt verontschuldigend en haast ook komisch door de speaker van de sprinter Lelystad-Utrecht. Een omweg, kapotte stroomleiding, machinist onwel en vele kwartieren vertraging. We zijn er. Hij weet het zelf niet, maar de conducteur typeert in die zes woorden het maandagochtendgevoel. Het gaat er niet om hoe we er komen of wat we doen die ochtend. We zijn er gewoon. Dat is al knap genoeg.

De maandagochtend. Iemand moest het doen. Als dagen konden praten was het waarschijnlijk nog een flinke discussie onder elkaar geweest. “Begin jij maar met de week. Nee jij! Ja, maar ik heb al vrij in mijn naam, dus ik kan echt noooit aan de week beginnen.” Zo stond de maandag daar, ook zelf met lichte tegenzin. De tegenzin die tezamen met een gigantisch gebrek aan creativiteit het toonbeeld werd van die ochtend.

Maandagochtend. Je begint aan iets, maar je maakt het nooit af.

Zo ook die ene maandagochtend in 1939. Dolf vat het plan om de oorlog aan te kondigen. Daar ligt ie dan, op zijn springverenmatras en onder het wollen dekbed. Texels lam. Ook toen wisten de Duitsers de Waddeneilanden al te vinden. Naast hem Eva. De telefoon rinkelt. Dolf trekt aan het koordje van de bureaulamp en neemt de hoorn op. Aan de andere kant weten ze genoeg. Onze baas is wakker.

Zijn rechterbeen verdwijnt vanonder de deken en ploft op de houten vloer. Hij gaat op de bedrand zitten en zucht. Moet het nou echt vandaag? Tja, woord is woord, maar toch. Hij zet een drafje naar de badkamer. Bril omhoog, effe plassen. Een blik op de spiegel. Zijn snor verschijnt. Hij krult naar links en naar rechts, duidelijk de sporen van hem en Eva die nacht. Huppeltje terug naar de slaapkamer en hij graait met zijn hand in het blikje schoensmeer. Door de snor en het haar. Het is weer de Dolf zoals het volk hem van de foto’s kent.

Nog even terug naar de spiegel. Toespraak doornemen. Op zijn stem klinkt gruis. Dan maar met lichte stemverheffing voor het partijcongres. Moet kunnen, toch? Met die oorlog komt het wel goed.

Die maandagochtend. In verkeerde handen? Dan heeft ie toch z’n voordelen. Toegegeven, Dolf maakte veel af, maar die oorlog zelf…

Deze maandagochtend. Een tikkeltje serieus, maar vooral positief. Dames en heren, we zijn er!

Lang leve Ember en het elektronisch patiëntendossier!


2009
01.16

Ember!

Een onalledaagse combinatie. Dan bedoel ik nog niet eens zo zeer Ilse en haar mannen en vrouwen. Doch de band in zijn geheel en het door CDA’er Klink geintroduceerde patiëntendossier. Klink is zo waar dan ook de enige link, want Ember dat ‘klink goe’! Geen reden om een oorbeschading aan een ieder welk patiëntendossier toe te voegen. Of gebroken pols na een Secret Handshake, de onze om precies te zijn.

Echter de combo tussen Ember en elektronisch patiëntendossier is er voor Jinne wel degelijk wel. Ember luidt niet voor het eerst het onwerkende leven uit, waarna het dossier mijn leven voor de komende weken zal vullen.

Helaas is het huwelijk toch niet ideaal. De drie meiden en twee gozers spelen op den heilige dag. Weinig tijd dan zo achteraf voor een dans, een sjans en weet ik wat nog meer.

Leek het werkende bestaan me zo uit mijn dubieuze kop te verhelpen, is er daar weer een twijfel reeds! Ga ik of ga ik niet?!

Het Buckler-effect


2009
01.12

Jinne en zijn Buckler

Het had zoveel mooier kunnen zijn voor Heineken. Als ze deze foto maar hadden gebruikt in hun campagne in plaats van de onverstaanbare en niet grappige broer van Tom van ‘t Hek. Hadden jonge wulpse meisjes nu seks gehad voor een Buckler in plaats van een Breezer.

Over kinderbier gesproken. Bestaat Shandy nog?