Archive for April, 2008

Almere – Amsterdam – Almere


2008
04.28

Fiets in Amsterdam

In de slipstroom van Luik – Bastenaken – Luik reed ongetraind wielrenner Jinne gister Almere – Amsterdam – Almere. Als enige geregisteerde deelnemer, dus ook gelijk de winnaar

Ik werd weer eens onbehoorlijk vroeg wakker en dacht ik moet iets gaan doen. Iets doen waar ik normaal geen tijd voor maak: Fietsen! Fietsen naar Amsterdam beter gezegd, want gewoon op de fiets zitten doe ik nog steeds wel. Een keer, lang geleden een poging naar onze hoofdstad gewaagd en toen halverwege gestrand. Een kilometer verder op de fiets, trouw de bordjes volgend, betekende dat ik van Amsterdam 15 KM bij het bordje Amsterdam 16 KM belandde!

Gistermorgen liet ik me daardoor niet afleiden. Meeste gerommel met de bordjes zat hem trouwens ook in Almere. Van 34, 33, 32, 32, 32, kwam ik ineens honderd meters later bij 27, om toen weer snel in de 30 en 31 te duiken. Toen ik eenmaal met het veerpondje over was gevaren en Muiden voorbij was ging het snel. Om van de stadgrens Amsterdam tot Amsterdam Centrum maar te zwijgen. Ik werd er gewoon in gezogen.

Het bleek eindelijk haalbaar!

Rijden door Amsterdam, onbetaalbaar. Vooral langs de grachtjes of door het Vondelpark. Al lopend heb ik dat nu wel een beetje gezien, maar op de fiets… Het voelde aan de ene kant zo vertrouwd, maar soms ik was nog even wel een toeristje. Heel eventjes, want de echte toeristen moest ik op Damrak ontwijken. Al reed ik zelf bijna BA’er Hans Kesting aan, die van rechts kwam. Shame on me!

Bij de AH bij de Toneelschool bijgetankt (wat veel bijtjes zeg!), in het Vondelpark bijgekomen en toen het dwaze plan gevat om ook weer terug te rijden. Daarvan dacht ik achteraf nu wel: de trein was betaalbaar!

Terug in Almere, niet alleen rood kleurtje door de inspanning, maar ook door het zonnetje. Lonende, verkleurende trip. Toch, een volgende keer… Liever twee uur extra in ‘t Vondelpark. Simpelweg op te lossen door een kamertje vinden in A’dam (en een goed slot voor mijn fiets)!

Jinne is in beeld


2008
04.24

Jinne @ DWDD

En zij die uitzending in bewegend beeld nog willen zien:

Uitzending Gemist

Zelf ook maar even in de ogen van Mattie kijken, want ik mocht alleen z’n mooie haardos bekijken tijdens de uitzending.

Klim, sjim, wat is leuk, wat is slim?!


2008
04.23

Rupsje Nooitgenoeg
In ‘t hoofd. Weer lichtelijk alles op een rij. Schijnt buiten de zon plesant en is de binnentuin van de AKN nog steeds niet voorzien van een stel apen. Tenzij ik daar in een boom ga hangen. Echter van klimmen heb ik nooit bananen gegeten. Uit een boom ben ik als een appeltje dan ook nimmer gevallen, laat staan er ver vandaan. What doesn’t go up, can’t fall down!

Als ik de lucht in wil, dan pak ik het vliegtuig wel. Kom ik lekker veel hoger. Toch in een vlaag van symboliek zou je kunnen zeggen, niet hogen willen klimmen in de natuurlijke boom en nu het ook wel goed vinden als ik ‘t maar leuk heb op mijn werk. Het komt wel erg overeen! Rupsje Jinne had altijd beneden wel genoeg blaadjes. Blijft dat echter wel zo?

Ik zou het niet weten, maar het ook geen fluit uit. Rupsje Jinne werd toch een vlinder?

Wat eten vlinders eigenlijk? Shit, als rupsje weet je veel, maar nooitgenoeg.

Mijn gedachten dwalen af…


2008
04.19

Even weg van de bewoonde wereld
Ben ik nou een vlinder of slechts een rupsje, nog te angstig of hij wel de juiste kleurtjes heeft? Passend bij het bonte gezelschap dat de buitenwereld heet. Stof tot nadenken, prima te doen boven een bord eten, als ik tenminste honger heb. Misschien is dat het ook wel, lust de vlinder andere dingen dan de rups en moet ik dat ook maar eens gaan erkennen…

Als ik die vlinder was was ik er al op uit gevlogen om mijn gedachten te ontvagen. Nu droomt rups Jinne nog maar een keertje weg bij zijn eigen vorige krabbels. Die toch wat makkelijker op papier komen met mijn vele rupsenpootjes, dan met een paar gekleurde vleugels. Zo zie je maar weer, ieder nadeel heb z’n voordeel.

Ik vlieg dus tekstueel maar even weg dit weekend. Ook omdat Paul de Leeuw en ‘t kampioenschap van Ajax op me wachten. Al heeft dat laatste de laatste jaren wel erg veel geduld, dus of het dit weekend uberhaupt gebeurd is een tweede.

Als Nieuw-Zeeland zelf al niet ver genoeg is van de hectiek van thuis, dan kan je altijd nog één of meerdere nachten overnachten bij The Flying Fox. Een plek die alleen te bereiken door de kabelbaan te pakken of in de River Taxi te stappen. Zet je huurauto aan de kant en je mobieltje uit, want aan de voet van de Whanganui rivier is sowieso geen ontvangst meer.

Aan de andere kant van de rivier, gelegen tussen de biologische tuin en fruitbomen staan twee schatten van gasthuisjes. Zonnepanelen op het dak, omhoog gehouden door muren van gerecycled materiaal. Binnen kijk je eerst of Pippi Langkous zich niet in haar Nieuw-Zeelandse buitenhuis heeft verstopt, je gooit een blokje hout op het vuur en geniet door het raam van het uitzicht op Whanganui National Park. Op de achtergrond klinkt een ouderwetse lp, die dankzij de vele zon die dag een extra ronde op de pick-up mag maken.

Wil je iets meer romantisch of verlang je ook op vakantie in Nieuw-Zeeland naar de caravan, dan kan dat in de ‘handmade gypsy style’ caravan. Voor de echte kampeerder is er tussen de fruitbomen, de huisjes en de caravan altijd nog een plekje vrij om de tent op te zetten.

S’avonds zet je zelf een pannetje op het vuur, maar als je dat iets teveel back to basic vindt prik je een vorkje mee met de gastvrouw en -heer Annette Main en John Blaith. De groenten, die eerder die dag nog in de grond van de tuin zaten, verschijnen dan op tafel.

Met een volle buik ga je voor het laatst die dag, onder het schijnsel van de sterrenhemel, op sprokkeltocht. Je steekt het vuurtje onder het buitenbad aan en stapt, met in de ene hand een glas wijn en in de andere hand een goed boek, in.

S’ochtends haalt John je na een stevig ontbijt en een verfrissende douche (met regenwater) over tot een kanotocht over de rivier. En je denkt bij jezelf: “Gaan we vandaag weg, of blijven we nog een nachtje?”